Bezradność, niepokój i strach. Dzieci – trudne sytuacje.

Chciałabym podzielić się z Wami, tym co czułam w pewnej nietypowej sytuacji, ze swoimi dziećmi. Niestety nie mogę, nie chcę jej opisywać, samą sytuację stwórzcie sami lub przywołajcie jakąś z waszego doświadczenia z własnymi dziećmi. Myślę, że rodzice nieraz są stawiani pod ‚murem bezradności’.

Próbowałam zastąpić sytuację, która okryta została tajemnicą, inną, podobną, ale jakoś nie pasowało. Dzielę się zatem swoimi emocjami, reakcją i wnioskami, z nadzieją, że to wszystko, choć wyrwane z kontekstu, wniesie coś wartościowego w Wasz świat. Czytaj dalej Bezradność, niepokój i strach. Dzieci – trudne sytuacje.

Związek – warunkiem do odkrycia siebie?

Jeżeli jako dzieci, nie żyliśmy w optymalnych warunkach. Nie stworzono  nam możliwości rozwoju i wzrostu. Nie akceptowano nas w pełni, takimi jakimi byliśmy, tylko strofowano nas i gaszono na każdym kroku, nasz wrodzony zapał do odkrywania. Z dzieci, staliśmy się zamkniętymi na prawdziwe emocje dorosłymi, z małymi, skrzywdzonymi dziećmi wewnątrz nas. Dzieci te łkają zamknięte w piwnicach naszego umysłu i stale dają o sobie znać.

Ale czy mając taką przeszłość jesteśmy już przegrani na całe życie? Nie możemy zrobić nic, żeby odzyskać wolność wewnętrznego JA?

Możemy! Ale żeby choć próbować to robić, musimy znaleźć się w bardziej sprzyjających ku temu warunkach. Jako dorośli musimy próbować wyjść z tych piwnic, do których nas wepchnięto. Czytaj dalej Związek – warunkiem do odkrycia siebie?

Kiedy runą mury nieświadomości?

Nie wiem, skąd wynika moje refleksyjne podejście do życia? To, że pytam, dociekam, zastanawiam się, analizuje, dowiaduje, nie spocznę póki nie zrobię porządku, z tym, co budzi mój niepokój. Czasem szukam po omacku, nie wiedząc nawet od czego zacząć, ale nigdy nie stoję w miejscu, nie zostawiam obrotu spraw, losowi czy przypadkowości zdarzeń.

Nie wierzę w przypadki… każda spotkana osoba, przeczytana książka, to z kim rozmawiam, wywiera na mnie wpływ, powoduje jakąś zmianę. Choćby błahą, ale zawsze jest efekt, tego spotkania, z drugim człowiekiem.

Dorosły może decydować, o tym, z kim przystaje. Czy czyjeś towarzystwo, czy zachowanie mu odpowiada, czy wręcz odwrotnie. Jeśli nie, może obrócić się na pięcie i pójść w dal… nie wspominając więcej tej niechcianej znajomości. Może również bronić się przed atakami innych, umie reagować, nie musi się bać.

Sprawa z dziećmi ma się zupełnie inaczej. Nie bez powodu, mówi się, że rodziców się nie wybiera. Bo faktycznie tak jest. Czytaj dalej Kiedy runą mury nieświadomości?

Czy musimy kochać swoich rodziców?

Czytam nowe książki. Książki, o tematyce bardzo dla mnie aktualnie ważnej, o tym jak nasze doświadczenia z dzieciństwa wpływają na aktualne życie i postrzeganie świata.

Czytając niektóre wersety, mam wrażenie, że książka jest również o mnie. Przedstawia sytuację niemal wyjęte, z moich zagubionych wspomnień.

Zadziwia mnie śmiałość autorki, do przedstawiania i formowania swoich racji, mimo sprzeciwu społecznego. Nieopisana odwaga do przełamania tego społecznego TABU.

Książka „Bunt Ciała” Alice Miller, w każdym niemal słowie próbuje udowodnić i przekonać czytelnika, że dzieciństwo ma ogromny wpływ na nasze dalsze życie. Ja bardzo, w tą teorie wierzę, więc zdecydowanie jest to książka dla mnie. Czytaj dalej Czy musimy kochać swoich rodziców?

Cudowna zmienność… Pora ruszyć w drogę!

Ogromnym szczęściem jest, że człowiek nie jest stały. Nie jest takim marmurowym posągiem, którego nic już nie zmieni, bo jak został wyrzeźbiony, wykreowany taki musi pozostać. Jest ostateczny i skończony.

Ludzie są z bardziej miękkiego i elastycznego, podatnego na zmiany materiału.

Wystarczy wziąć w rękę dłuto i zacząć działać… żeby z takiej zamkniętej i niby skończonej kreatury, wydobyć, wyrzeźbić coś pięknego… coś cudownego i radosnego. Nie wypuszczając dłuta z dłoni… bo to dzieło nigdy nie będzie skończone, nawet gdy czas sprawi, że rozsypie się w pył nieistnienia. Czytaj dalej Cudowna zmienność… Pora ruszyć w drogę!

Szczęśliwi ludzie, nie krzywdzą…

Kontynuując myśl o rodzicach, dzieciach, przemocy, trudnych sytuacjach…

Większość osób walczących z przemocą wobec dzieci, lub z przemocą w ogóle. Upatruje sukcesu w mówieniu, powtarzaniu z uporem maniaka, NIE BIJ, NIE WOLNO! Ale w moim przekonaniu, nie wiele to da. Puste słowa, rzucane na wiatr.

Wiele osób skłonnych jest myśleć: Skoro ja byłem bity i wyszedłem na ludzi, to co w tym złego. Dzieci trzeba jakoś dyscyplinować. A co jest skuteczniejsze, niż twarda ręka ojca, czy matki?

Może wyszedłeś na ludzi. W sensie masz ładny dom, nieźle zarabiasz, masz fajny samochód. Ale to czy jesteś w stanie odczuwać wewnętrzną radość życia? Czy jesteś w stanie szczerze powiedzieć, że szanujesz i kochasz samego siebie? Czy możesz? To już zupełnie inna sprawa! Czytaj dalej Szczęśliwi ludzie, nie krzywdzą…

Mały człowiek, a potrafi dać do myślenia.

Moja córcia ma niespełna 4 lata. Widać u niej potrzebę posiadania towarzysza do zabawy, innego niż mamusia, czy mały braciszek, który jeszcze bardziej przeszkadza niż się bawi.

W drodze na spacer, na plac zabaw, mama chcąc zaspokoić potrzeby towarzyskie dziecka, zagadnęła inną mamę mieszkającą nieopodal, posiadającą podobnie jak ja córcię. Co prawda dziewczynka starsza, ale dlaczego by nie zapytać, czy nie chce u nas od czasu do czasu zagościć.

Odpowiedz pozytywna, umówione, ugadane. Nadszedł dzień, kiedy w naszym domowym zaciszu zagościł, pierwszy gość naszego dziecka. Niesamowite! Czytaj dalej Mały człowiek, a potrafi dać do myślenia.

W cudzej skórze… kradnąc tożsamość

Znalezienie ciekawego filmu zajmuje mi dużo czasu. Mąż dziś pokazał mi listę filmów dokumentalnych. Oparte na prawdziwych historiach, kryminały, możemy również zaliczyć je do kategorii dramat. Ja lubię dramaty… może dlatego, że są życiowe, można czegoś się nauczyć. Takie blisko ludzi. A jak wiadomo ludzki los nie jest pozbawiony dramaturgii.

Historia rodziny, w której jedno z dzieci zaginęło. Zniknął bez śladu chłopiec, w wieku kilkunastu lat. Wieczoru, gdy ślad po nim zaginął, dzwonił do domu i prosił, żeby ktoś po niego przyjechał, odebrał brat. Powiedział, żeby wrócił na piechotę… być może z kolejnej z wielu ucieczek z domu. W rodzinie rozpacz, żal… obwinianie starszego brata. Czytaj dalej W cudzej skórze… kradnąc tożsamość

Księżniczka i chochliki… miłe wspomnienie z dzieciństwa

Niedziela…a w niedzielę oglądam z córcią bajki, takie długometrażowe. Dziś zastanawiałam się nad kolejną pozycją w naszej niedzieli bajkowej. W myślach wróciło wspomnienie z dzieciństwa.

Kiedy jako dziewczynka kilkuletnia, chodziłam do wypożyczalni video, wypożyczać bajki. Uwielbiałam te duże czarne kasety video, te kolorowe opakowania. Czytaj dalej Księżniczka i chochliki… miłe wspomnienie z dzieciństwa