Cudowna zmienność… Pora ruszyć w drogę!

Ogromnym szczęściem jest, że człowiek nie jest stały. Nie jest takim marmurowym posągiem, którego nic już nie zmieni, bo jak został wyrzeźbiony, wykreowany taki musi pozostać. Jest ostateczny i skończony.

Ludzie są z bardziej miękkiego i elastycznego, podatnego na zmiany materiału.

Wystarczy wziąć w rękę dłuto i zacząć działać… żeby z takiej zamkniętej i niby skończonej kreatury, wydobyć, wyrzeźbić coś pięknego… coś cudownego i radosnego. Nie wypuszczając dłuta z dłoni… bo to dzieło nigdy nie będzie skończone, nawet gdy czas sprawi, że rozsypie się w pył nieistnienia. Czytaj dalej Cudowna zmienność… Pora ruszyć w drogę!